X
تبلیغات
ارکــــــــــــــــــــــــیده - لباس و جواهرات در هند
 
تجربه های من از کشور هند
 

دیدین بعضی ها یه جورایی معلومه تازه عروس هستند .اینجا ، مخصوصا تو فروشگاههای مربوط به لوازم منزل بارها تازه عروسهای هندی توجه منو جلب کردن.همیشه هم از روی نقاشیهایی که با حنا رو دستاشون کشیده شده شکم به یقین تبدیل شده که طرف تازه عروس هستش (حالا این وسط یکی بگه !! خوب به تو چه ربطی داره ).

این سنت تزئین دست با حنا (Mehendi)، بعد از ظهور اسلام توسط اعراب و ایرانیها به هندیها معرفی شده.چون ظاهرا رسمی بوده بین اعراب تا با نقاشی روی دست تازه عروسها ، فرق بین تازه عروسها با دوشیزگان قابل تشخیص باشه.امروزه این سنت ، تزئین دست تازه عروس با حنا یکی از بخشهای مهم تشریفات مراسم یک هفته ای عروسی هندیهاست.علاوه بر جشن عروسیها در بعضی از جشنها و فستیوالها زنان هندی با طرح های زیبایی توسط حنا دستهای خودشون رو تزئین می کنند.

برای این کار پودرهای آماده حنا در بازار در بسته بندیهای مختلف فروخته میشه و به بعضی اسانسهای مختلف برای خوشبو شدن حنا اضافه شده.حنا رو با آب به شکل خمیری آماده می کنن و به مدت یک شبانه روز یا حداقل ۱ ساعت می گذارن کنار. توسط ورق های پلاستیکی قیف مخروطی شکلی که در انتها سوراخ ریزی داره درست می کنن .به کمک قیف طرحهای مختلف از گل و بوته روی دست یا کف دست و یا بر روی پاها می کشن.به مدت یک شبانه روز و یا حداقل چهار ساعت نباید به این طرحها دست زد تا با دمای بدن حنا خشک بشه. در این مدت از مخلوط آبلیمو با شکر برای مرطوب نگه داشتن حنا استفاده می کنند تا اثر حنا پر رنگتر و ماندگار تر باشه.بعد که حنا خشک شد با دست یا وسیله ای پودرهای خشک شده رو از روی دست پاک می کنند و با روغن دست رو چرب می کنن.

بعضی از طرح ها واقعا خیلی جالب هستند. اینجا معمولا کنار خیابان یا در بعضی از فروشگاهها کسانی هستند که این کار رو برای مشتریها انجام میدن.آلبومی با تصاویر مختلف از انواع طرح ها دارن که مشتریها از روی آن تصاویر طرح مورد پسند خودشون رو انتخاب می کنن.و آن طرح با حنا روی دستشون کشیده میشه.بعضی جاها هم دیدم که مهر های آماده با طرح خاصی رو دارن که آن مهر رو به جوهر یا رنگ خاصی ةغشته می کنند و هر جایی از دست که خواستین براتون چاپ می کنن.البته کار با حنا خیلی ظرافت خاصی داره. 

  نوشته شده در  شنبه 26 آبان1386ساعت 21:53  توسط ارکیده  | 
 

Mangalsutra اصلیترین سمبل ازدواج یک زن در هند است.یک گردنبند آویزی ( که درازای آن تا روی سی نه است ) که از دو بخش تشکیل شده است.یک قسمت ریسمانی که شامل منجوقهای سیاه  که به ریسمان کشیده شده اند و قسمت دیگر یک تکه از جنس طلاست .

در ازدواج با آیین هندوها ، با بستن Mangalsutra توسط داماد به گردن عروس ازدواج کامل می شود و این قسمت از هر ازدواجی یکی از مهمترین بخشهای هر ازدواج و مجلس عروسی است.این سنت را می توان با پوشیدن حلقه ازدواج توسط عروس و داماد در غرب مقایسه کرد.

۵ نشانه برای فهمیدن اینکه یک زن هندو متاهل است یا مجرد وجود دارد ، که مهمترین و اصلی ترین آن بستن این ریسمان فرخنده است.عروس باید هر روز این گردنبند را به گردن بیاویزد تا زمانی که شوهرش فوت کند.با این کار علاقه و اعتمادش به شوهرش را نشان می دهد.و می گوید که خودش را صرف شوهرش خواهد کرد.

بعد از قرن ششم میلادی رسم بستن این نشان خجسته ظاهر شده است.این گردنبند توسط داماد با بستن سه گره به گردن عروس آویخته می شود.در بعضی خانواده ها رسم بر این است که گره اول توسط داماد و گره های بعدی توسط خواهران داماد زده می شود.

این گردنبند علاوه بر نشان دهنده پیمان ازدواج ، طلسمی است برای از بین بردن ضرر و زیان چشم شور ، رنگ سیاه دانه های منجوق ارتعاشهای منفی را قبل از اینکه آن امواج به عروس و خانواده اش زیان بزند جذب می کند.به دانه کشیدن تعداد زیادی از این منجوقها به یک ریسمان ، یک گردنبند زیبا می سازد.و این به این معناست که با پیوند عروس به خانواده ای جدید و معاشرت با آنها ، باهم می توانند یک خانواده خوب بسازند.

در مناطق مختلف هند این گردنبند به نامهای مختلفی مانند Taali - Thaali - Thaaly - Maangalyam نامیده می شود.تکه طلایی آن به شکلهایی مختلف ساخته می شود . گاهی به طرز استادانه ای یک نشان از خدایان خانواده مانند شیوا یا ویشنو یا ... است.بعضی آنرا با زنجیر طلا یا ترکیبی از منجوقهای سیاه با طلایی به گردن می آویزند. گاهی این گردنبند با الماس یا سایر سنگهای زینتی آزین می شود.کلا شکل و ظاهر گردنبند بستگی به نوع خانواده داماد دارد.

  نوشته شده در  دوشنبه 30 مهر1386ساعت 21:4  توسط ارکیده  | 
 

به نظر من بخش زیبایی از فرهنگ هر منطقه مربوط به نوع و طرح لباسی میشه که در آنجا پوشیده می شده و پوشیده می شه. ساری با بیش از ۵۰۰۰ سال قدمت در کشور هندوستان از لباسهایی هست که هیچ کار خیاطی روی آن انجام نمیشه . با توجه به اینکه از زمانهای قدیم ساری لباس اصلی زنان هند بوده بعد از این همه سال با توجه به پیشرفت صنعت پوشاک و تنوع در طراحی شکل و جنس لباسها ، هنوز زنان هند ساری می پوشند ( تقریبا ۷۵٪ از زنان هند ساری می پوشند) و این لباس سنتی اثر و ارزش خودش را تا امروز حفظ کرده و هنوز اصلی ترین لباس زنان کشور هندوستان هست .

و اما ساری ( Sari - Saree ) پارچه ای به درازای ۴ تا ۹ متر با طرحها و رنگهایی زیبا می باشد. که معمولا از پارچه هایی به جنس کتان یا ابریشم و سایر پارچه های نازک در انواع رنگهای زیبا با طراحی های جالب بافته میشه و انواع سنگ دوزیها ، گلدوزی و سایر کارهای هنری از این قبیل بر روی ساریها دوخته میشه که زیبایی ساری رو چند برابر میکنه. معمولا در کنار طرح اصلی پارچه یک حاشیه خاصی در کناره بالا و پایین ، به درازای پارچه بیشتر خودنمایی می کنه. و ابتدای پارچه چیزی به اندازه یک متر یک طرح زیبا متناسب با طرح حاشیه پارچه داره . کارخانه های زیادی که پارچه های ساری می بافند در شهر های مختلف هند به چشم می خوره و طراحان زیادی به صورت حرفه ای طرح برای پارچه ساریها طراحی می کنند. پارچه ساری به اندازه مورد نظر در کارخانه بریده شده و در بسته بندیهای جدا در مغازه ها فروخته می شه .

برای پوشیدن ، ساری به شیوه خاصی دور کمر پیچیده می شه و از روی سی نه بر روی شانه انداخته می شه.ساری را از روی یک دامن ( Petticoat ) که معمولا همرنگ خود ساری هست دور کمرمی پیچونن و با یک بلوز کوتاهی که (Ravilca با Choli ) طول آن تا زیر سینه هست ، بدن رو می پوشونن. در استانهای مختلف هند شیوه پیچیدن ساری به دور بدن فرق می کنه و امروزه هم طراحان مدرن لباس طرحهای جالب و جدیدی را برای بلوز و شیوه پیچاندن ساری دور بدن طراحی می کنند.قیمت یک ساری تقریبا از ۲۰۰ روپیه تا ۲ لاک ( هر لاک معادل ۲ میلیون تومان هست) متغییر هست که ساریهایی با قیمت بالا دارای کارهای سنگ دوزی دستی سنگینی با سنگهای اصل هستند و یا از آب طلا برای طراحی حاشیه ساری استفاده می کنند. ساری عروس بین خانواده های هندی اهمیت زیادی داره و معمولا یک ساری پر از انواع سنگ دوزیهاست.

در این ویدیو می تونین شیوه عمومی پوشیدن ساری رو مشاهده کنین.

این هم یک لینک تصویری برای آموزش پوشیدن ساری.

پ .ن۱ : یکی از زیباتربن تصویرهایی که در ذهنم می مونه تنوع بالا در رنگ لباسهایی هست که هندیها می پوشن و جالبه که رنگ کمرنگ در لباسهاشون کمتر دیده میشه از هر رنگی پر رنگترین اون رو انتخاب می کنن.

پ.ن ۲ : خیلی زیباست وقتی از جلوی خونه هایی رد می شی که ساریهای رنگارنگشون رو برای خشک شدن بعد از شستن در بالکنها جلوی آفتاب پهن کردن. چند متر پارچه که گاه تا وسطای پنجره خانه طبقه پایینی طول داره و با جریان باد رقص چندین و چند پارچه رنگی زیباست.

  نوشته شده در  چهارشنبه 25 مهر1386ساعت 20:55  توسط ارکیده  | 
 

 

وقتی ۶ یا ۷ سالم بود از طرف یکی از افراد فامیل کادویی گرفتم  که محتویاتش چیزی نبود جز یک بسته با ۶ عدد خال هندی ، دایره های رنگی بودن که  روشون حالت جیر داشت و پشتشون چسبناک بود که به راحتی به پیشو نی چسبیده می شد . ولی بدی که داشت بعد از چند بار استفاده خاصیت چسبندگیش از بین می رفت و غیر قابل استفاده بود . ذوق و شوق داشتن یک چنین چیزی اون زمان برام غیر قابل توصیف بود . هر چند وقت یک بار تو عالم بچگی یکی از اون خالها رو می چسبوندم به پیشونیم و فکر می کردم شبیه زنای هندی شدم  .بعد از ۲۰ سال وقتی اولین بسته خال هندی رو از اینجا ( هند ) گرفتم باز به همون اندازه دوران بچگی ذوق زده بودم ولی با این تفاوت که این بار بین همین زنان هندی زندگی می کردم و هیچ ترسی از تموم شدن خالها بعد از چند بار استفاده نداشتم . اتفاق دیگه ای که افتاده بود خالهای قرمز رنگ زنان هند هم مثل خیلی چیزهای دیگه دستخوش دنیای مدرن شده بود و صدها طرح و رنگ با دیزاینهای مختلف از این خالها تو بازار بود که این بار تنوع در طرح ، رنگ و زیبایی این خالها به اندازه کافی برای خریدش وسوسه برانگیز بود.

Bindi ( به Kumkum , Tilka هم معروف است ) در حقیقت تنها یک وسیله تزئینی نیست ، بلکه یک خال قرمز رنگ و مقدسی هست که علاوه بر اینکه زنان هندی برای آرایش و زیبایی از اون استفاده می کنند، یک تعبیر مذهبی هم داره. Bindi رو به وسط پیشونی بالای دو ابرو به کمک حالت چسبندگی که داره می چسبونن ( مثل عکس برگردان ) . نوع قدیمی اون یک نوع پودر قرمز رنگی ( Sindhoor ) هست که هنوز هم مورد استفاده قرار می گیره . مخصوصا در معابد . به روایتی گفته میشه که Bindi مانند چشم سومی عمل میکنه که انسان رو از شر ضرر و زیان حفظ می کنه.

معمولا شکل آنها دایره و به رنگ قرمز هست . امروزه Bindi ها در رنگها و شکلهای مختلف که  با نگینهای ریز رنگی یا جواهرات با شکلهای مختلف ترکیب شده اند پیدا میشه . تنوع در رنگها و شکلها خیلی زیاد هستش.

در قدیم تنها زنانی که ازدواج کرده بودند می تونستن از این نوع خال استفاده کنند که به نوعی سمبل ازدواج یک زن و نشانگر یک حالت زنانگی بوده.در رابطه با اینکه چرا رنگ اون قرمز بوده ، فرض بر این بوده که رنگ قرمز رنگی هست که خوشبختی رو به همراه عروس با خودش به خونه داماد میاره.و این نشانه یک جوری حافظ احترام بین عروس و خانواده داماد بوده.امروزه این خال معنا و مفهوم مقدس خودش رو از دست داده و بیشتر مفهوم تزئینی داره و برای زیبایی استفاده میشه ، میشه گفت یک جور جواهرات هستش. نه تنها زنان بلکه دختران مجرد هم میتونن از اون استفاده کنن و بیشتر همرنگ با رنگ ساری یا لباسشون خال به پیشونیشون می چسبونن.

  نوشته شده در  دوشنبه 23 مهر1386ساعت 0:55  توسط ارکیده  | 
 
  POWERED BY BLOGFA.COM